Dzisiejsza liturgia prowadzi nas na granicę między mocą Boga a kruchością człowieka. Wobec gniewu Rady pojawia się mądry głos Gamaliela: „Jeśli to
jest z Boga, nie zdołacie tego zniszczyć”. Apostołowie – bici i upokorzeni – wychodzą z radością. Nie milkną. Głoszą codziennie. Bo Kościół nie trwa dzięki sile ludzi, ale dlatego, że jest z Boga. My również stajemy wobec decyzji: Czy wierzę, że Bóg działa nawet w tym, co kruche i wyśmiane? Czy potrafię przynosić Mu moją „małość” jak chłopiec przynoszący kilka chlebów? Czy wierzę, że On widzi głód mojego serca, zanim ja sam go nazwę? Ta Eucharystia przypomina: Pan jest światłem i zbawieniem – nie musimy się bać. On nie tylko słyszy nasze wołanie, ale wychodzi, by pomóc. I z tego, co niewystarczające, dokonuje niewyobrażalnych cudów
