Kościół to wspólnota tych, którzy bardziej ufają Bogu niż własnej sile. Pojawiają się konflikty, zmęczenie, niezrozumienie, ale również rozeznanie, modlitwa i posługa. Gdzie naprawdę obecny jest Pan, tam nawet burza może stać się drogą do osiągnięcia celu. Wielu z nas wybrało już kiedyś łódź życia, w której zabrakło miejsca dla Jezusa. Potem nadeszła duchowa ciemność, szarpiący nami wiatr, wewnętrzny niepokój. Jezus jednak nie pozostawia swoich dzieci. Przychodzi. Nie zawsze wtedy, kiedy chcemy, ale zawsze wtedy, kiedy naprawdę potrzebujemy. I mówi: „To Ja jestem. Nie bój się”. Ta liturgia jest chwilą, by znów zaprosić Go do swojej łodzi. Nie chodzi o to, by wszystko zrozumieć. Chodzi o to, by Go przyjąć. Bo tylko z Nim dopłyniemy tam, gdzie znajduje się najlepszy port.
