Jezus, Dobry Pasterz, zna każdą owcę, woła ją po imieniu, karmi, chroni i oddaje życie za swoje stado. On nie jest najemnikiem, który w obliczu wilka rzuca wszystko i ucieka. Jemu naprawdę zależy. Dzisiejsze czytania pokazują, co się dzieje, gdy Jego głos porusza ludzkie serca: ludzie pytają, co mają czynić, kruszeją, otwierają się na łaskę – i tak, z tej bezradności i szczerego pragnienia, rodzi się Kościół. Ale uwaga – ten Kościół to nie instytucja bez skazy ani klub świętych bez przeszłości. To wspólnota poranionych, którzy wciąż wracają do Pasterza i Stróża dusz. To owczarnia, która idzie przez doliny cienia śmierci, ale się nie boi – bo On idzie z nią, krok za krokiem. Czy słyszymy dziś Jego głos?
