Była królową, a jednocześnie osobą szlachetną, pełną miłosierdzia i wiary. Dwór królewski, korona na głowie i bogactwo, które posiadała, nie odwróciły jej od tego, co w życiu najważniejsze. Co więcej, uczyniły ją wrażliwą na potrzeby i biedę innych, których chętnie i szczodrze wspierała. Okazywała wielką hojność i współczucie wobec ubogich, wdów, pielgrzymów oraz ludzi znajdujących się w niedoli. Wspomagała szpitale
i duchowieństwo, a także dbała o wystrój świątyń. Była sprawnym politykiem, aktywnie angażując się w sprawy państwa. Stała się także „apostołką Litwy”, co przyniosło korzyść zarówno Polsce, jak i nowo chrystianizowanym ziemiom litewskim. Dbała o rozwój kultury i nauki, będąc jeszcze młodą władczynią. Jej życie pokazuje, jak wielkich dzieł może dokonać w człowieku łaska Boża, jeśli tylko pozostanie on otwarty na jej działanie.
