Teksty liturgiczne ukazują nam logikę chrześcijańskiego daru: życie nabiera sensu i mocy wtedy, gdy jest rozdane, a nie zatrzymane dla siebie. Tę prawdę ucieleśnia święty Wawrzyniec. Jego posługa była związana z troską o ubogich i potrzebujących – on dosłownie „siał hojnie”, dzieląc się dobrami Kościoła. Kiedy cesarz chciał przejąć „skarb Kościoła”, Wawrzyniec wskazał na biednych, chorych i sieroty, gdyż w nich dostrzegał prawdziwe bogactwo wspólnoty. Wobec prześladowań nie zatrzymał dla siebie własnego życia, lecz wydał je w męczeństwie, stając się jak ziarno wrzucone w ziemię, które obumarło, by wydać plon wiary w kolejnych pokoleniach chrześcijan. Duchowa ekonomia Ewangelii jest odwrotna do logiki świata: hojność nie zubaża, lecz pomnaża; śmierć w Chrystusie nie kończy, ale rodzi życie; odrzucenie i krzyż stają się zasiewem Kościoła. Na tym właśnie polega płodność życia chrześcijańskiego – gdy nie jest ono zatrzymane, ale oddane.
