Czy znajdą się ludzie myślący, że wielcy święci, jak na przykład św. Piotr, św. Paweł czy św. Grzegorz Wielki, „spadają z księżyca”? Ci, którzy rozumieją dynamikę rozwoju człowieka – także rozwoju w wierze – wiedzą, że „przez wiele ucisków trzeba nam wejść do królestwa Bożego” (Dz 14, 22) i że droga uwalniania się od przywiązania do dóbr materialnych, intelektualnych (pokora umysłu) czy nawet duchowych została również przez nich pokonana. Wyrzeczenie się mądrości tego świata na rzecz mądrości Boga przynosi błogosławione owoce – zarówno w naszym życiu wiecznym, jak i życiu tych, którym jesteśmy powołani przewodzić lub pasterzować, dosłownie lub w przenośni. Osobista świętość – duchowieństwa, osób konsekrowanych czy też świeckich – jest kluczem do Bożego skarbca. Naukę o tym bogactwie można wyczytać z „księgi” stworzonego świata.
