„Bez pracy nie ma kołaczy”. Podobnie jest z naszym wzrostem w świętości i dążeniem do zbawienia – nie dokonuje się ono automatycznie; nie „spada z nieba”, aby działać poza naszą świadomością, otwarciem i zaangażowaniem. Nasza „praca” zaczyna się w każdym z nas indywidualnie, by później nabrać wymiaru wspólnotowego. Pierwszym pokarmem wiary jest kontemplacja świata stworzonego (por. Rz 1, 18-21). Drugim – słowo Boga (por. Rz 10, 17); trzecim zaś – Słowo Wcielone, osoba Zbawiciela, który daje się nam w tajemnicy Eucharystii. Zbliżajmy się do Niego w wierze (por. Hbr 11, 6), a wtedy wołanie z głębokości (por. Ps 130, 1-2) życia ludzkiego – zarówno z głębi grzechu, jak i głębi kontemplacji – będzie miłe Bogu. On zaś zaszczepi w nas miłość i da wzrost pobożności, gdyż jest łaskawy dla tych, którzy Go wzywają.
