Kościół wielokrotnie modli się, aby Bóg obdarzył wierzących w Chrystusa prawdziwą wolnością i wiecznym dziedzictwem (por. kolekta). Modlitwa ta będzie potrzebna aż do skończenia świata, gdyż „troski tego świata, ułuda bogactwa i inne żądze wciskają się i zagłuszają” (Mk 4, 19) słowo Boże w nas oraz osłabiają wolę podążania za Bożymi obietnicami szczęścia w niebie. Dlatego niezbędna jest autentyczna pobożność, która kieruje serce ku obecności Chrystusa w Eucharystii. To ona wzmacnia w nas „niepokój serca” (św. Augustyn) – tęsknotę za Bogiem, którą psalmista porównuje do pragnienia łani (por. Ps 42) – oraz pragnienie uczestnictwa w Jego życiu. Dusza umocniona Eucharystią łatwiej nabiera dystansu wobec rzeczywistości tego świata, który jest jedynie „krótkim czasem”, i gorliwiej buduje z innymi więzi miłości prowadzące ku niebu.
