Bycie dzieckiem Boga nie oznacza pozostawania „przedszkolakiem Bożym”, który „zajmuje się baśniami” (por. 1 Tm 1, 4), lecz oznacza wzrastanie. Jak czytamy, celem Bożego nakazu jest „miłość płynąca z czystego serca, dobrego sumienia i wiary nieobłudnej” (por. 1 Tm 1, 4a. 5). Dlatego należy kontemplować świat stworzony przez Boga, szukać światła Ewangelii i przykładu samego Chrystusa, a także Jego świętych, aby zrozumieć, dlaczego warto przechodzić od postawy „Daj!” do „Weź!” oraz jak z bycia piastowanym – także w wierze – stawać się duchowym rodzicem dla innych. Świętość to droga i proces nawracania się i wzrostu w łasce: „Świętym nikt się nie rodzi, świętym się staje!”. „Dorosły” w wierze „będzie dokonywał tych dzieł, których Jezus dokonał, a nawet uczyni większe od tych, bo On poszedł do Ojca” (por. J 14, 12).
