Dziedzictwo życia wiecznego, o którym słyszymy w liturgii, wiąże się z wielkimi i bezinteresownymi darami miłości Boga: uwalniającymi – „Syn Boży objawił się po to, aby zniszczyć dzieła diabła” (1 J 3, 8) – i uświęcającymi – „Zostaliśmy nazwani dziećmi Bożymi i rzeczywiście nimi jesteśmy” (1 J 3, 1). Ten, kto to pojął, chce żyć z Chrystusem i oddawać Mu cześć, zwłaszcza w Eucharystii, prosząc o Jego błogosławieństwo. Spragnieni Boga szukają także Jego słowa, aby nie zbłądzić i iść śladami Tego, który z nieba zstąpił, i który wstąpił do nieba (por. J 3, 13). Jezus stał się naszą „żywą mapą zbawienia” – „drogą i prawdą, i życiem” (J 14, 6). Dom naszego życia, zbudowany z Nim i w Nim, nie zostanie naruszony, gdyż opiera się na kamieniu węgielnym, wybranym, drogocennym (por. 1 P 2, 6).
