Świadomość własnych grzechów oraz ogromu Bożego miłosierdzia ośmiela człowieka do ich wyznania w spowiedzi, aby uzyskać rozgrzeszenie. Bóg jednak uczy, że przebaczenie należy „podać dalej” i przebaczyć także innym. Dusza wolna od winy i nieprzebaczenia otwiera się na łaskę Boga i niejako skraca i prostuje drogę do nieba – także przez czyściec – dzięki czynom miłości: „Ty udzielasz przebaczenia, aby Cię otaczano bojaźnią” (Ps 130, 4). Łaska ta pochodzi od Chrystusa, dlatego każdy wierzący w Eucharystii z Nim i przez Niego składa ofiarę, która przejednuje Boga i służy wszystkim do zbawienia (por. modlitwa nad darami). Wraz z Maryją, aniołami i świętymi wypowiada: „Wielbi dusza moja Pana, gdyż święte jest imię Boga i miłosierdzie Jego z pokoleń na pokolenia dla tych, co się Go boją” (por. Łk 1, 46. 49-50).
