Kościół jest „świętym zwołaniem”, zgromadzeniem Ludu Bożego (por. KKK 751) – najpierw Starego, a potem Nowego Przymierza. Na przestrzeni wieków Bóg powołuje osoby, które szczególnie umiłował i przeznaczył, aby przewodzili Jego ludowi – patriarchów, proroków, królów, a w czasach Chrystusa apostołów – ale także każdego człowieka, którego stworzył z miłości i obdarzył nieśmiertelną duszą. Może dziwi fakt, że zarówno jedni, jak i drudzy są grzesznikami – ludźmi, którzy się źle mają i potrzebują lekarza (por. Mk 2, 17). Bóg jednak „nie ma względu na osobę” (Rz 2, 11; Ga 2, 6; por. także Dz 10, 43). Dla Niego najważniejsze jest to, aby każdy szedł za Chrystusem, wiernie przy Nim trwał i zachowywał to wszystko, co On przykazał. Dlatego Ewangelia jawi się jako „gobelin miłosierdzia”, w którego centrum widnieje przebite Serce Jezusa.
