loading

W Mszale rzymskim dla diecezji polskich znajdziemy osiem prefacji na niedziele okresu zwykłego. Każda z nich podkreśla inną tajemnicę zbawienia. Pierwsza mówi o Misterium paschalnym i ludzie Bożym. Wskazując na naszą potrzebę oddawania chwały Bogu, którego nazywamy wszechmogącym i miłosiernym Ojcem niebieskim, wspominamy, że Chrystus cudownie sprawił, że przez wielkanocne misterium zostaliśmy uwolnieni z jarzma grzechu i śmierci i wezwani do chwały. Dalej prefacja nazywa nas plemieniem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem odkupionym, nawiązując w ten sposób do Pierwszego Listu św. Piotra Apostoła, który nazywa nas tam szczególną własnością Boga (2 P 2, 9). W tym samym tekście możemy odnaleźć dalsze słowa tej prefacji, zachęcające nas do głoszenia wszechmocy Boga, który wezwał nas z ciemności do swego przedziwnego światła.
Druga prefacja na niedziele zwykłe ukazuje misterium zbawienia, skupiając się na dziele dokonanym przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. On bowiem, litując się nad grzesznymi ludźmi, narodził się z Maryi Dziewicy, przez swoją mękę na krzyżu wybawił nas od śmierci wiecznej, a zmartwychwstając, dał nam wiekuiste życie. Podobny temat podejmuje również trzecia prefacja na niedziele zwykłe, ukazując Jezusa – Syna Bożego, który stał się człowiekiem i wybawił nas od zguby wiecznej. W ten sposób nasze śmiertelne człowieczeństwo stało się narzędziem zbawienia. Temat zbawienia jest obecny również w czwartej i siódmej prefacji na niedziele zwykłe. Tekst czwartej prefacji przypomina nam o tym, że Jezus przez narodzenie z Maryi Dziewicy obdarzył ludzkość nową młodością, przez swoją mękę zgładził nasze grzechy, przez powstanie z martwych dał nam dostęp do życia wiecznego, a wstępując do Ciebie, Ojcze, otworzył nam bramy nieba. Natomiast tekst siódmej prefacji koncentruje się na miłosierdziu Ojca, który tak umiłował świat, że zesłał nam jako Odkupiciela swojego Syna. On stał się podobny do nas we wszystkim oprócz grzechu, aby Bóg Ojciec mógł miłować w nas to, co umiłował w swoim Synu. Przez Jego posłuszeństwo zostało również odnowione przymierze, które człowiek zrywał przez swoje nieposłuszeństwo.
Innym tematem, który możemy odnaleźć w prefacjach na niedziele zwykłe, jest stworzenie świata i zadatek wieczystej chwały. Piąta prefacja na niedziele zwykłe ukazuje nam dzieło zbawienia jako dar od Boga dla człowieka, który może dzięki temu może tego Boga i Stwórcę uwielbiać i dziękować Mu za zmieniające się pory roku, godny podziwu wszechświat i inne dzieła Boga. Natomiast szósta prefacja przypomina nam o tym, że to Bóg jest Tym, w którym żyjemy, poruszamy się i jesteśmy (por. Dz 17, 28). W czasie doczesnej pielgrzymki doznajemy Bożej dobroci w codziennych potrzebach i nosimy w sobie zadatek życia wiecznego. Dzięki wskrzeszeniu Chrystusa także my możemy spodziewać się udziału w Jego misterium paschalnym. Widzimy zatem, że zarówno dzieło stworzenia, jak i spojrzenie w przyszłość, w oczekiwaniu wieczności kieruje naszą myśl ku dziełu zbawienia.
Ostatnia z prefacji na niedziele zwykłe przypomina nam o tym, że Jedność Trójcy jest źródłem jedności Kościoła. Bóg jest ukazany jako Ojciec, który przez krew swojego Syna i moc Ducha Świętego zgromadził przy sobie swoje dzieci, które grzech oddalił od Niego. W ten sposób lud zjednoczony na wzór Trójcy Świętej stał się Kościołem, Ciałem Chrystusa i żywą świątynią Ducha Świętego, ku chwale nieskończonej mądrości Bożej.
Każda z prefacji podobnie jak zaczyna się przypomnieniem, że godne i sprawiedliwe, a dla nas zbawienne jest, abyśmy Boga wysławiali i dziękowali Mu za wszystko, co dla nas uczynił, tak kończy się wyznaniem, że zjednoczeni z chórami aniołów i świętych pragniemy Boga wysławiać z radością, śpiewając Mu pieśń chwały, jaką jest aklamacja: Święty, Święty, Święty.

Katecheza liturgiczna

Comments are disabled.