loading

Prefacje o świętych

Wśród prefacji o różnych świętych mamy tylko dwie, które noszą ten tytuł, a pozostałe zawierają doprecyzowanie: o świętych męczennikach, pasterzach, dziewicach i zakonnikach. Spróbujmy zatem zobaczyć jakie są elementy charakterystyczne tych modlitw.

Pierwsza prefacja o świętych zatytułowana jest: „Chwała świętych”. Wychwalamy w niej Boga, którego chwała jaśnieje w zgromadzeniu świętych, gdyż oni właśnie dzięki łasce Bożej zdobyli zasługi, które Bóg nagradza. W ich życiu, Bóg ukazuje nam wzór postepowania, przez ich wstawiennictwo udziela nam pomocy, a we wspólnocie z nimi otrzymujemy obiecane nam dziedzictwo- czyli niebo. Umocnieni przez tak licznych świadków toczymy zwycięski Bóg z wrogami zbawienia. Są nimi oczywiście, nie tylko ludzie, którzy sprzeciwiają się Bogu, lecz przede wszystkim złe duchy, które w swoich działaniach, aby odciągnąć nas od Boga posługują się ludźmi. Właśnie dlatego potrzebujemy wstawiennictwa świętych, aby razem z nim osiągnąć niewiędnący wieniec chwały, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa.

W drugiej prefacji o świętych podkreślone zostało świadectwo ich życia, przez które Bóg obdarza swój Kościół nową mocą i daje nam dowody swojej miłości. Dlatego też możemy powiedzieć, że przykład świętych nas pobudza, a ich bratnia modlitwa nas wspomaga, abyśmy osiągnęli pełnię zbawienia.

W prefacji o świętych męczennikach podkreślone są cuda łaski, których Bóg dokonał w ich życiu. Oni natomiast naśladując Chrystusa przelali swoją krew ku chwale Boga. W dalszej części tej dziękczynnej modlitwy uwielbiamy Boga, która sprawia, że moc w słabości się doskonali i umacnia słabych ludzi do złożenia świadectwa wierze. Męczeństwo nie jest zatem jedynie owocem silnej woli danej osoby, lecz raczej współpracą z łaską Bożą, która tego człowieka doprowadza do osiągnięcia heroizmu wiary.

W prefacji o świętych pasterzach wysławiamy Boga oddając cześć świętemu, którego Bóg dał swojemu ludowi jako gorliwego pasterza. Jego przykład umacnia nas w modlitwie, jego słowa nas pouczają, a jego wstawiennictwo wyprasza nam Bożą opiekę. Warto zauważyć, że wszystko, co zostało wymienione nie odnosi się jedynie do ludzi wśród których żył dany święty pasterz, lecz jego życie ma wpływ również na nasze postępowanie.

W prefacji o świętych dziewicach i zakonnikach podkreślamy, że wychwalamy w nich cudowną opatrzność Bożą, nazywając tych świętych, tymi, którzy oddali się Chrystusowi ze względu na królestwo niebieskie. Bóg bowiem powołuje wybranych ludzi do pierwotnej świętości i pozwala im kosztować darów, których nam Bóg udzieli w przyszłym świecie. Zakonnicy więc i dziewice, to wybrana grupa ludzi, którzy w Kościele już dziś, swoją postawą powinni być dla nas znakiem przyszłego życia. Wyrażenie świętość pierwotna wskazuje na zażyłą łączność z Bogiem odwołując się do stanu, w jakim ludzie żyli „na początku” – jak mówi Jezus w Ewagelii (Mt ), przed grzechem pierworodnym. Dlatego też święci zakonnicy i dziewice, którzy już osiągnęli świętość, która została potwierdzona przez Kościół są dla nas znakiem przyszłego życia, w którym nie będzie już śmierci ani bólu, ani krzyku, ani cierpienia, bo pierwsze rzeczy przeminęły (Ap 21, 4).

Można zatem powiedzieć, że wszystkie prefacje o świętych ukazują nam zarówno przyszłą chwałę, do której zostaliśmy wezwani jak i praktyczne środki do jej osiągnięcia. Niezależnie od tego w jakim stanie życia pragniemy służyć Bogu święci mogą i chcą nam pomagać w osiągnięciu pełni zjednoczenia z nimi, a dzięki ich pośrednictwu przede naszego Pana, Jezusa Chrystusa, dojść do pełnej jedności z Bogiem w Trójcy Jedynym.

Katecheza liturgiczna

Comments are disabled.