RODZI SIĘ Z NIEWIASTY
„Witaj Jezu nam zjawiony, witaj dwakroć narodzony. Raz z Ojca przed wieków wiekiem, a teraz z Matki człowiekiem” (kolę-da „Pójdźmy wszyscy do stajenki”). Wobec niepojętej dla człowieka tajemnicy trzeba naśladować pokorę dziecka. Zachwyt maluje się na dziecięcej twarzy, a usta milczą. Chłonie całym sobą to, co nieznane – adoruje Boga, który stał się Dzieckiem.
Tak! Bóg ostatecznie przemawia przez Swojego Syna. To punkt kulminacyjny mowy Boga do człowieka, wielokrotnie i na różne sposoby. Można retorycznie zapytać, kto może o Bogu powiedzieć pełną prawdę? Odpowiedź sama się nasuwa. Tylko Bóg. Boga nikt nigdy nie widział; ten Jednorodzony Bóg, który jest w łonie Ojca, o Nim pouczył.
Jak jednak świat zareagował na to pouczenie ze strony Boga: nie poznaniem i nie przyjęciem. […] świat Go nie poznał. Przyszło do
swojej własności, a swoi Go nie przyjęli. Ta historia niepoznania i nieprzyjęcia ciągle się powtarza w każdym pokoleniu. Bóg jest odrzucany przez swoją własność. Człowiek kwestionuje prawo Boga do jego serca.
Lecz jest też inna opcja. Człowiek pozwala się oświecić Światłości prawdziwej. Oświecony przyjmuje Wcielone Słowo – Jezusa, swojego
Pana i Zbawiciela – wierzy w Jego Imię, otrzymuje moc stania się dzieckiem Bożym: rodzi się z Boga. I w swoim całym życiu z Jego pełności otrzymuje łaskę po łasce (por. Ewangelia). W Boże Narodzenie świętujemy także nasze narodzenie z Boga. Staje się ono naszym udziałem w każdej Eucharystii. Przyjmując Jego Ciało, pozwalamy się Mu narodzić w nas, a my odradzamy się nieustannie w Nim.
Ks. Marian Duda
Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański„.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański