Jak wielu ludzi pragnie szczęścia, jak wielu pyta: „Jak je osiągnąć?”. Jedni znajdują szczęście w pomnażaniu majątku, inni w robieniu kariery, jeszcze inni – w dążeniu do władzy. Tymczasem odpowiedź Boga jest zupełnie inna, wręcz wywracająca do góry nogami ludzki sposób myślenia: Kto chce zachować swoje życie, straci je. Innymi słowy, kto chce być bogaty, musi stać się ubogi; kto chce być wielki, musi być sługą; a ostatni będą pierwszymi. Dlaczego drogi człowieka i Boga do szczęścia tak bardzo się różnią? Bo człowiek patrzy oczami czasu, Bóg – oczami wieczności.
Już w pierwszym czytaniu prorok Sofoniasz wzywa nas: Szukajcie Pana […], szukajcie sprawiedliwości […], szukajcie pokory. Dlaczego? Bo tylko lud pokorny i biedny znajdzie schronienie w imieniu Pana i nie będzie nikogo, kto by go przestraszył – odpowiada prorok. Potwierdza to św. Paweł w Pierwszym Liście do Koryntian: Bóg wybrał właśnie to, co głupie w oczach świata, aby zawstydzić mędrców, co niemocne, aby mocnych poniżyć. O zgrozo! Zaryzykujmy pytanie: Czy zatem Bóg otacza się głupcami? Oczywiście, że nie, bo przecież Bóg wyróżnił ich, by to, co jest, unicestwić. A oni trwają w Chrystusie, który stał się dla nich mądrością. Mądrość Boga nie tkwi w dobrach tego świata, ale w Jezusie Chrystusie i Jego zbawieniu dokonanym na krzyżu.
Wtedy Jezus otworzył usta i powiedział: Błogosławieni ubodzy w duchu, […] miłosierni, […] czystego serca… i ci, którzy cierpią…/, albowiem wielka jest ich nagroda w niebie. Chcecie być szczęśliwi? Zatem dążcie do tego, co w górze, nie do tego, co na ziemi (Kol 3, 1-2), gdyż wasza ojczyzna jest w niebie (Flp 3, 20).
Ks. Grzegorz Klimkiewicz
Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański„.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański