Kto nad grzechami z żalem płacze, temu Chrystus zawsze przebaczy. Nie wstydźmy się łez, ale tego, że ktoś płacze z naszej winy.
W Ewangelii Pan Jezus zapłakał tylko dwa razy. Po raz pierwszy – nad grobem przyjaciela Łazarza. Po raz drugi – nad Jerozolimą, tuż przed swoją męką, z powodu tego, że odrzuci swojego Zbawiciela i poniesie za to straszliwą karę. Łzy Pana Jezusa mówią o Jego miłości do ludzi. Jezus nigdy nie płakał nad sobą. Nawet podczas drogi krzyżowej pouczał niewiasty, aby nie płakały nad Jego losem, ale nad swoimi grzesznymi dziećmi. Jezus płacze nad grzesznikiem, kiedy ten w swojej zatwardziałości nie chce przyjąć daru zbawienia. Żyjemy w kulturze, w której wychowuje się chłopców, aby nie płakali nad sobą, bo jest to niemęskie. Tymczasem na Górze Błogosławieństw Chrystus pouczał swoich słuchaczy: Błogosławieni, którzy płaczą, albowiem oni będą pocieszeni. Również św. Paweł w Liście do Rzymian pisał: Weselcie się z weselącymi się, a płaczcie z płaczącymi. Zdolność współodczuwania to wielki dar, dzięki któremu możemy nawiązywać relacje z innymi ludźmi, budować więzi rodzinne i przyjacielskie. Bez tych więzi nie możemy stworzyć domu ani zostać przyjaciółmi. Panie Jezu, daj mi dar łez św. Piotra, abym opłakiwał swoje grzechy. Naucz mnie płakać z płaczącymi, abym umiał współodczuwać z moimi braćmi i siostrami, którzy cierpią. Daj mi siłę woli i mądrość, abym mógł przychodzić im z pomocą i dzielić z nimi na co dzień radości i smutki.
ks. Sylwester Kubik
Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański„.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański