loading

2026.04.02 – WIELKI CZWARTEK – MSZA WIECZERZY PAŃSKIEJ

RADOŚĆ I DRAMAT

Największy dramat człowieka – kiedy od Boga ucieka. Człowiek jest wielki nie przez to, co ma, lecz przez to, kim jest – to słynne słowa św. Jana Pawła II. Oznaczają one, że nasza prawdziwa wartość nie zależy od posiadanych przez nas dóbr czy zajmowanej pozycji społecznej.

 

 

 

 

Wielki Czwartek to dzień, w którym Kościół przeżywa radość i dramat Wieczernika. Radość, ponieważ nasz Pan Jezus Chrystus pochyla się nad apostołami, uniża się i obdarza ich niezasłużoną godnością – udziałem w Jego kapłaństwie. Dramat, ponieważ jeden z Jego uczniów, Judasz, zdradza i dla marnej mamony sprzedaje Chrystusa. Ten dramat powtarza się nieustannie w historii Kościoła. Także dzisiaj jesteśmy świadkami, jak niektórzy biskupi czy prezbiterzy z powodu nieopanowanych żądz i pożądliwości zdradzają Chrystusa i sprzedają za cenę przyjemności, sławy, wygodnego życia. Stają się znakiem zgorszenia, a dla ludzi słabych i nieugruntowanych w wierze – często powodem odejścia od Chrystusa i Kościoła. Kościół i apostołowie nie głoszą jednak ewangelii Judasza, ale Ewangelię Chrystusa. Współczesny apostoł – kapłan – może upaść i zawieść nasze zaufanie, ale Chrystus nigdy nie zawodzi, a Kościół jest święty Jego świętością oraz uświęca Jego mocą.

 

 

 

 
Kapłaństwo jest wielką łaską i niezasłużonym darem, ale również wiąże się z wielką odpowiedzialnością, ponieważ jest mostem, który łączy ziemię z niebem. Może prowadzić ludzi do zbawienia lub wiecznego potępienia. Jak wielką godnością jest kapłaństwo, wiedział doskonale Święty Proboszcz z Ars, Jan Vianney. Prawdę o kapłaństwie pięknie wyraził też poeta Jan Twardowski: Własnego kapłaństwa się boję, własnego kapłaństwa się lękam i przed kapłaństwem w proch padam, i przed kapłaństwem klękam. Ja w wierszu pt. Medytacja o kapłaństwie napisałem takie słowa: Jestem księżycem Twojego blasku, Żyję od pełni do faz zaćmienia, Podnoszę z kolan mocą Twej łaski, Rozdając w darze łaskę przebaczenia. Nie daj mi, Panie, opuścić tarczy, która ma chronić to, co zgubione, i na wieki niech mi wystarczy, Twa Miłość – skarby nieogarnione.

 

 

 

 

ks. Sylwester Kubik

Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego Dzień Pański.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański