Nikt tak nie wywyższył i nie wywyższy człowieka jak Bóg. Człowiek może być wielki tylko w Nim. Autopromocja człowieka z pominięciem Boga i wbrew Bogu to największy błąd. My, ziemianie, jesteśmy powołani, by stać się niebianami.
W uroczystość Wniebowstąpienia Pańskiego świętujemy nie tyle odejście Jezusa od nas, co „wywyższenie ludzkiej natury”. Stanowi to powód, „abyśmy pełni świętej radości składali Bogu dziękczynienie”. Dziękujemy za to, że „Ojciec wskrzesił Jezusa z martwych i posadził po swojej prawicy na wyżynach niebieskich”. A zarazem modlimy się: „wzbudź w nas pragnienie nieba, gdzie Chrystus, jako pierwszy z ludzi, przebywa z Tobą”.
Jezus bowiem odchodzi, a zarazem zostaje z nami w innej postaci. Bo kto kocha, nie odchodzi od osoby kochanej. Jezus więc zapewnia: „Ja jestem z wami przez wszystkie dni, aż do skończenia świata”.
Nasza nadzieja nie może być bezczynnym oczekiwaniem na niebo. Stąd też apostołowie słyszą: „dlaczego stoicie i wpatrujecie się w niebo?”. Raczej miejcie nadzieję, że: „Ten Jezus, wzięty od was do nieba, przyjdzie tak samo, jak widzieliście Go wstępującego do nieba”. I dlatego modlimy się: „utwierdź naszą nadzieję, że my, członkowie Mistycznego Ciała Chrystusa, połączymy się z Nim w chwale”. Z taką nadzieją w sercu, wzorem apostołów, mamy iść i nauczać wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha Świętego. I uczyć je zachowywać wszystko, co Jezus nam przykazał.
Lecz może się to odbywać jedynie mocą otrzymanego Ducha Świętego, który czyni z nas odważnych i wiarygodnych świadków Jezusa.
Ks. Marian Duda
Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański„.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański