U Pana Boga wszyscy mają szansę. On nikogo nie przekreśla. Jego miłość odzyskuje zagubionych i będących w zagrożeniu. Nikogo nie spisuje na straty. Nikim nie gardzi.
W oczach ludzi Mateusz był pogardzanym przez wszystkich celnikiem, zdziercą, niesprawiedliwym poborcą podatków. Jednak Jezus nie patrzy na to, kim on jest, lecz na to, kim może się stać. Wypowiada tylko jedno krótkie zdanie: „Pójdź za mną”. Zaprasza go do grona najbliższych uczniów. Czyni go apostołem. Mateusz z radością odpowiada na to nowe rozdanie w swoim życiu. Wyprawia Jezusowi ucztę i zaprasza do stołu ludzi podobnych do siebie.
Jaki szok musieli przeżyć faryzeusze – ludzie uważający się za porządnych. Wprost pytają uczniów: „Dlaczego wasz Nauczyciel jada wspólnie z celnikami i grzesznikami?”. Bóg dobrze wie, dlaczego coś czyni. To człowiek bardzo często nie wie, dlaczego działa w taki czy inny sposób.
Pan Jezus, odpowiadając na ludzkie „dlaczego”, odsłania pragnienie swojego Serca wobec nas: „Nie potrzebują lekarza zdrowi, lecz ci, którzy się źle mają. Nie przyszedłem powołać sprawiedliwych, ale grzeszników”.
Gdy uznajemy się za grzeszników potrzebujących Jego miłosierdzia, gdy wyznajemy nasze grzechy, dajemy Boskiemu Lekarzowi dostęp do naszych chorych serc. Gdy nie widzimy choroby naszej duszy, a nawet uważamy się za zdrowych i będących w lepszym stanie niż inni, sami zamykamy sobie dostęp do miłosiernego Serca Jezusa.
Prośmy, abyśmy widzieli nasze słabości i grzechy, nieustannie się nawracali, a przez to otwierali się na miłosierdzie Jezusa, który także do nas kieruje wezwanie: „Pójdź za Mną”.
Ks. Marian Duda
Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański„.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański