„Zechciej, o Panie, dać mi duszę, której obca jest nuda i która nie zna szemrania, wzdychań i utyskiwań. Nie pozwól, żebym kłopotał się zbyt wiele wokół tego panoszącego się czegoś, co się nazywa moje «ja». Panie, obdarz mnie zmysłem humoru. Daj łaskę rozumienia się na żartach, abym zaznał w życiu trochę radości, a i innych mógł nią obdarzyć” – to fragment pięknej modlitwy „O pogodę ducha” św. Tomasza Morusa. Niestety, jest prawdą, że naszą codziennością zbyt często staje się utyskiwanie, narzekanie i stawianie siebie w centrum wszystkich bolączek. Skupieni na sobie, nie dostrzegamy tego, co najważniejsze…
Święty Paweł mówi dziś do nas: „Wy nie żyjecie według ciała, lecz według Ducha. […] Bo jeżeli będziecie żyli według ciała, czeka was śmierć”. To Duch daje życie, nie ciało. „Jeżeli mieszka w was Duch Tego, który Jezusa wskrzesił z martwych, to [On] przywróci do życia wasze śmiertelne ciała mocą mieszkającego w was swego Ducha”.
Aby żyć Duchem, musimy oderwać się od swego „ja”. Ciało widzi tylko siebie, Duch przenika nawet „głębokości Boga samego”(1 Kor 2, 10). Dlatego „miłość nie szuka swego” (1 Kor 13, 5), gdyż pochodzi z Ducha, który jest Miłością. „Wysławiam Cię, Ojcze, […] że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi…”. Ciało narzeka – Duch pokrzepia. Dlatego Jezus wzywa: „Przyjdźcie do Mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, […] a znajdziecie ukojenie dla dusz waszych”. Każdy trud, cierpienie, przeciwności losu znoszone z miłości – w Duchu – stają się lekkim brzemieniem i słodkim jarzmem. Stają się zbawieniem duszy i ciała.
Ks. Grzegorz Klimkiewicz
Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański„.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański