Chyba nie ma człowieka, który nie ulega sensacji. To ona wzbudza powszechne poruszenie, ekscytację i emocje. Jest wszechobecna przede wszystkim w mediach. Bez niej przekaz byłby nudny. Sensacja intryguje, zapada w pamięć, prowokuje rozmowy. Dociera do głębszych pokładów człowieka, do jego duszy i serca.
W Ewangelii Jezus również posłużył się sensacją w stosunku do swoich uczniów. „Przyszedł do nich, krocząc po jeziorze”. Wtedy uczniowie „zlękli się i ze strachu krzyknęli”. Sensacja spełniła swoją rolę – poruszyła ich bardziej aniżeli słowa. Lecz dopiero słowa Chrystusa uciszyły wiatr i serca uczniów: „Odwagi! To Ja jestem, nie bójcie się!”. Uciszyły lęk w sercach uczniów, a jednocześnie wzbudziły w nich wiarę.
Piotr, poruszony przez tę sensację, uwierzył z tak wielką mocą, że zapragnął też chodzić po wodzie. Niestety, nie tędy droga – w przenośni i dosłownie – więc musiało się to skończyć wołaniem: „Panie, ratuj mnie!”. I wtedy usłyszał słowa prawdy: „Czemu zwątpiłeś, człowiecze małej wiary?”.
Moc wiary nie leży w silnych emocjach, sensacjach, cudach. Jej źródło znajduje się w głębi serca – serca cichego i bezpiecznego, otulonego Miłością. To serce nie lęka się, bo wie, że Bóg jest blisko. Boga nie ma w hałasie sensacji, w gwałtownej wichurze, w trzęsieniu ziemi, w ogniu… „A po tym ogniu – szmer łagodnego powiewu. Kiedy tylko Eliasz go usłyszał, zasłoniwszy twarz płaszczem, wyszedł” naprzeciw Bogu. Bo Boga znajdziemy tylko w ciszy swojego serca, nie w tym, co jest na zewnątrz.
Ks. Grzegorz Klimkiewicz
Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański„.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański