loading

Listopad zawsze rozpoczynamy uroczystością, podczas której dziękujemy Bogu za świadectwo życia pozostawione nam przez świętych. Ci, którzy już oglądają oblicze Chrystusa, dla których wszystko stało się już jasne, a pragnienie nieba zostało  realizowane, łączą się z nami  w sposób szczególny właśnie w tym dniu, aby  przypomnieć nam, dokąd zmierzamy. W tym dniu Kościół odczytuje błogosławieństwa wygłoszone przez Jezusa: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni będą nazwani synami Bożymi” (Mt 5, 8-9).
Słowa te ukazują oblicze tych, którzy są prawdziwie szczęśliwi, ponieważ ich nagroda jest w niebie. Jeszcze głębiej odsłaniają jednak rysy oblicza samego Jezusa, który jako pierwszy przeżył podczas swojej ziemskiej wędrówki wszystko to, o czym nauczał. Był ubogi, spragniony sprawiedliwości, wprowadzający pokój, ale także cichy, prześladowany i zasmucony. Nie zwalniając się z niczego, co trudne, osiągnął pełnię  życia w niebie i w ten sposób wyznaczył szlak tym, którzy w Niego wierzą.
Święci, w których wpatrujemy się dzisiaj, nie są herosami ani nadludźmi. To ci, którzy idąc śladami Jezusa, upodobnili się do Niego. Kto ma udział w Jego krzyżu, ten ma także udział w Jego chwale. Upodobnienie się do Pana jest drogą do świętości. Dokonuje się
ono jedynie w miłości, dialogu, bliskości i w sakramentach. Aby się do Niego upodobnić, trzeba Go spotkać jako żywą Osobę, dać się pociągnąć, zbliżyć się do Niego i odważyć się żyć jak On – pragnąc sprawiedliwości, wprowadzając pokój, godząc się na bycie cichym, ubogim, prześladowanym… razem z Nim.
Świętujemy więc dzień ludzi odważnych – tych, którzy nie płynęli z prądem świata, ale podążali za Panem, nawet gdy wiele ich to kosztowało. Tym, którzy Go miłują, przygotowuje On pełnię życia. Niech święci, których czcimy, wypraszają nam tę odwagę upodabniania się do Pana. To wystarczy. Reszty dokona On sam, bo świętość jest Jego dziełem.
Dodam jeszcze, że dopiero drugi dzień listopada jest dniem refleksji i modlitwy za zmarłych, którzy jeszcze oczekują pełni nieba. Tego dnia Kościół zmienia nieco ton liturgii: od radości i bieli przechodzi do modlitwy bardziej wyciszonej, naznaczonej fioletem, ale wciąż pełnej nadziei. Liturgia ma swoją dynamikę i warto zwrócić na nią uwagę, aby głęboko przeżyć zarówno pierwszy, jak i drugi dzień listopada.

Rok liturgiczny

Comments are disabled.