Każda liturgia przez modlitwę kolekty uczy nas prosić Boga o to, co dziś najważniejsze, a czego często sobie nie uświadamiamy. Boże, umocnij w naszych sercach ducha przybranych dzieci – dziś w tym błaganiu zostają zebrane wszystkie nasze prośby. Albowiem naszą największą potrzebą jest czuć się Bożymi dziećmi, doświadczać, że nie jesteśmy opuszczonymi i zdanymi tylko na siebie sierotami. Mamy Ojca, który pamięta i troszczy
się o nas. Im bardziej czujemy się dziećmi Boga, tym więcej troszczymy się o innych. Dlaczego? Ponieważ ten, kto naprawdę czuje się dzieckiem Boga, jest uwolniony z przesadnej troski o siebie. Skoro Ojciec myśli o nim i jego sprawach, on już nie musi panicznie zajmować się sobą. Jest prawdziwie wolny i może troszczyć się o innych, może przedkładać ich sprawy nad swoje. Dziecko Boga jest niczym ten wierny sługa z dzisiejszej
Ewangelii, który swym bliźnim rozdaje „żywność” otrzymaną od Pana, czyli czułą i troskliwą miłość Ojca, którą został obdarowany i z której żyje.
