Choć perspektywa pierwszych dni listopada rokrocznie prowokuje nas do refleksji oraz wywołuje uczucie nostalgii, to w przeżywaniu dzisiejszej liturgii powinniśmy być dalecy od czysto ziemskiego rozumienia śmierci i rozstania z bliskimi. Wraz z całym Kościołem chcemy wyznać, że Pan – dawca życia – nie pozwoli zakończyć naszej wędrówki w mogile i przywróci do życia nasze śmiertelne ciała (antyfona na wejście). Odkupieńcza śmierć Jezusa raz na zawsze otworzyła wszystkim przystęp do Boga, czego skutkiem ma być nasza codzienna praca nad usuwaniem lęku i strachu oraz przezwyciężaniem smutku radością paschalną. Wkraczając w przestrzeń liturgii, gdzie niebo łączy się z ziemią, a sprawy ludzkie ze sprawami nieba (por. Exsultet), wzbudźmy w sercach wdzięczność za niewypowiedziany dar wiecznie otwartych bram nieba.
