Gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dosięgała połowy, wszechmocne Twe słowo z nieba, z królewskiej stolicy, jak srogi wojownik runęło pośrodku zatraconej ziemi, jako miecz ostry niosący Twój nieodwołalny wyrok (…) – tak autor Księgi Mądrości wyobrażał sobie interwencję Boga wobec pogrążonej w grzechach ludzkości (Mdr 18, 14-16). Tymczasem rzeczywiście, gdy głęboka cisza zalegała wszystko, a noc w swoim biegu dosięgała połowy, wszechmocne Słowo Boga – Syn Boży – z nieba, z królewskiej stolicy, zstąpił na ziemię jako małe, płaczące, położone w żłobie Dziecię. Cóż za różnica! Bóg okazał swoje miłosierdzie i posłał swego Syna na świat, ale nie po to, aby świat potępił, ale by świat został przez Niego zbawiony. Dlatego śpiewem wysławiamy tę zbawienną dla całego świata świętą noc: „Cicha noc, święta noc, pokój niesie ludziom wszem!”.
