Rozpoczynamy okres Wielkiego Postu. Dziś w wyjątkowy sposób przeżyjemy akt pokuty, posypując głowy popiołem, słysząc wezwanie do nawrócenia i przypominając sobie, że jesteśmy prochem i w proch się obrócimy. Czas pokuty daje nam szansę, aby nasze wyrzeczenia umocniły nas do walki ze złym duchem. Paradoks Wielkiego Postu polega na tym, że pozornie się osłabiając przez wymagające od nas postanowienia, tak naprawdę wzrastamy w siłę – doświadczamy coraz większej wolności i odkrywamy, że naprawdę potrzebujemy Boga, aby żyć, bo sami sobie nie wystarczamy. Dlatego prośmy, by na koniec świętego postu nasza relacja z Bogiem była głębsza i byśmy z jeszcze większą siłą przeciwstawiali się złu.
