Usłyszałem kiedyś, że przygotowując się do pielgrzymki, w której plecak będzie na twoich plecach, warto zabrać tylko to, co naprawdę konieczne. Połóż na łóżku wszystko, co wydaje ci się potrzebne, a potem spakuj połowę – zobaczysz, że wystarczy. W modlitwie po Komunii będziemy prosić o mądrość, abyśmy nauczyli się umiaru w zaspokajaniu ziemskich pragnień i umiłowali dobra wieczne. Liturgia mówi o nawróceniu i wyrzeczeniach, ale jednocześnie przypomina o tym, że nie chodzi o popadanie w skrajności. Chodzi o umiar – o odkrycie tego, co naprawdę jest potrzebne do życia. Kiedy to zrozumiemy, zobaczymy, że nawet tym możemy się podzielić i niczego nam nie zabraknie.
