Wysławiamy Ciebie, Maryjo, dzisiaj zostałaś wyniesiona ponad chóry aniołów i na wieki triumfujesz z Chrystusem – słyszymy w antyfonie na wejście. Wniebowzięcie Maryi nie jest tym samym co wniebowstąpienie Jezusa, chociaż oba te słowa ukazują osiągnięcie tego samego celu – nieba. Termin „wniebowzięcie” podkreśla całkowicie bierną postawę Maryi w Jej wyniesieniu, podczas gdy Syn Boży swoją mocą wstąpił do nieba (por. J 20, 17). Maryja – choć jest Matką Boga – nie weszła i nigdy nie byłaby w stanie wejść do chwały nieba o własnych siłach. Ona została tam wzięta przez samego Boga. Dlatego to nie jedynie na Niej zatrzymuje się dziś nasz wzrok, ale kontemplujemy triumf bezinteresownej miłości Trójcy. Nasze wejście do nieba również będzie triumfem tej miłości, a nie naszej mocy. Jezus nie mówił przecież, że mamy osiągnąć niebo, ale że On przyjdzie i nas tam weźmie (zob. J 14, 3), a to znaczy, że cała nasza „praca” to – jak w przypadku Maryi – pozwolić Mu na to. Dokonuje się to przez codzienną uległość Jego prowadzeniu.
