Jezus Chrystus, będąc bogatym, dla nas stał się ubogim, aby nas ubóstwem swoim ubogacić. Oto paradoks, który dziś przypomina nam śpiew przed Ewangelią. Ubóstwo Bożego Syna to Jego ludzka natura, którą dobrowolnie przyjął. Wszechmocny Pan stał się ubogi w tym sensie, że wyrzekł się stanu, który był Mu należny z powodu Jego boskiej natury, a więc zrzekł się władzy, prestiżu, autorytetu, jakie Mu ona dawała, i stał się posłuszny, słaby i uległy. Dzięki temu ubóstwu Bożego Syna każdy z nas może osiągnąć bogactwo największe i niewyobrażalne: być dziedzicem Boga, czyli Jego prawdziwym dzieckiem (por. 1 J 3,1; Rz 8, 16-17). Nasza ludzka natura została przez Chrystusa ubogacona Boską mocą: Jezus dzieli się z nami swoją synowską zdolnością do pełnego zaufania Ojcu i oddania się Mu w każdej sytuacji, także w chwilach największej słabości (zob. Łk 22, 42; 23, 46).
