Zgromadzeni wokół Pana, chwały wiernych i życia sprawiedliwych, mamy kolejną okazję wejść w rzeczywistość rozciągniętą między niebem a ziemią. Przez liturgię doświadczamy przedsmaku tego, co będzie wiecznym wychwalaniem Boga w stanie wiecznego szczęścia. Mając pragnienie tego w sercu, tym mocniej rozumiemy tych, którzy swoich oczekiwań spełnić póki co nie mogą. Kościół wzywa nas wyraźnie do modlitewnej pamięci o wszystkich wiernych, którzy umarli, ale jeszcze nie osiągnęli pełni doskonałości koniecznej do doświadczania szczęścia nieba. Zarówno im, jak i nam towarzyszy silna wiara, iż powszechna wola zbawcza Syna Bożego stanie się udziałem każdego i każdej z nas. Prośmy więc ufnie, aby Pan dał nam siłę do dalszej wędrówki, a zmarłym wieczny odpoczynek oraz oglądanie wiekuistej światłości.
