Z różnymi pragnieniami przychodzimy na tę Eucharystię. Jedne wypowiadamy głośno, inne skrywamy na dnie serca, choć krzyczą w naszym życiu. Bóg o nich wie i daje nam poznać, co należy czynić, aby zaradzić tym pragnieniom. Nie zawsze słyszymy Jego pouczenia, bo nasze serce jest zamknięte, szczelnie wypełnione po brzegi bólem, może pretensjami, żalem. Chcemy być anonimowi, jednak przed Bogiem tak się nie da. On zna nas po imieniu i kieruje do każdego swoje słowo pełne mocy. Mówi: „Krocz za mną, a doprowadzę Cię do miejsca, w którym będziesz się czuł szczęśliwy. Zaufaj mi!”. Chciejmy więc dziś za psalmistą powtórzyć: Czym się Panu odpłacę za wszystko, co mi wyświadczył? Podniosę kielich zbawienia i wezwę imienia Pana.
