W drugiej prefacji zwykłej modlimy się do Ojca niebieskiego: Ty z miłości stworzyłeś człowieka, a gdy zasłużył na potępienie, odkupiłeś go w Twoim miłosierdziu, przez naszego Pana Jezusa Chrystusa. Swoje miłosierne współczucie wobec nas, grzeszników, Bóg okaże po raz kolejny w tej Mszy św. – najpierw przy ołtarzu słowa, a potem przy ołtarzu eucharystycznym. On jest źródłem życia i pragnie się nim dzielić z człowiekiem. Woła i zaprasza nas na przygotowaną przez siebie ucztę po imieniu. Robi to cierpliwie i po wielokroć. Czeka na naszą odpowiedź, a ona może być tylko jedna. Wobec takiej miłości Boga nie da się przejść obojętnie.
