Święty Jan Bosko, prezbiter, którego wspominamy w liturgii, urodził się w 1815 roku pod Turynem we Włoszech. Gdy miał 2 lata zmarł mu ojciec. Wychowywał się w ubogiej rodzinie wiejskiej. W Turynie zetknął się z wielką biedą, moralnym zepsuciem i bezdomnością wśród młodych chłopców, która zapanowała na skutek rewolucji przemysłowej. Organizował więc dla nich oratoria – miejsca modlitwy, nauki i wychowania. Potem założył wspólnotę zakonną – Towarzystwo św. Franciszka Salezego (salezjanów). Zmarł w 1888 roku. Jego duchowość opierała się na zaufaniu Bogu, pogodnym spojrzeniu na życie i promieniowaniu radością. To właśnie radość wskazał jako drogę do świętości. „Radość, praca i pobożność – to najlepszy sposób, by stać się świętym” – mawiał. Przez bliskość i dialog z młodymi oraz wychowanie ich do wartości pragnął zapobiegać złu, jakie popełniali.
