Ormiański poeta, św. Grzegorz z Nareku, żyjący w latach ok. 945-1010, zostawił po sobie zbiór poezji, w których rozważał wielkość Boga i nędzę człowieka. Zastanawiał się nad tym: „Gdy niegodziwa ma dusza opuści to nędzne ciało, jak stanę przed sądem Bożym?!” (Słowo VII). Myśl ta współbrzmi z przekonaniem, że bez Boga „śmiertelny człowiek upada”. Tylko w spotkaniu z Bogiem możemy zmierzyć się z własną
słabością, nie popadając w rozpacz, ale żyjąc nadzieją, że łaska Boga da nam siłę do powstania z upadków oraz oczyści upadłą naturę z zepsucia. Możemy zwrócić się ku zbawieniu tylko dlatego, że Bóg chce go dla nas i działa w nas przez swego Ducha.
