Wkraczamy w noc najświętszych tajemnic. Dziś w Wieczerniku Chrystus otwiera przed nami głębię swojej miłości – miłości, która nie cofa się przed niczym, nawet przed całkowitym wydaniem siebie. Bóg-Człowiek połamie chleb swojego życia i poda kielich zbawienia. W prostych znakach Jezus pozostawi nam swoją obecność, która będzie trwać „aż do skończenia świata”. Gdy Mistrz pochyli się, by umyć stopy uczniów, objawi nowy porządek miłości – miłości, która potrafi służyć. Ta miłość potrafi klęknąć i uniżyć się, by innych wywyższyć. W tym geście zapisana jest istota chrześcijaństwa. Przeniknięci miłością Zbawiciela podążymy w ciszy za Nim do Ogrójca naszych serc, aby czuwać przy Tym, który rozpoczyna swoją drogę przez największą ciemność ku zmartwychwstaniu. W tej świętej ciszy pragniemy usłyszeć bicie tego Serca, które ukochało nas do końca.
