Jakże piękny to widok, gdy dorosły człowiek nie wstydzi się swojej wiary – kiedy piłkarz po strzeleniu bramki klęka na murawie, by podziękować Bogu; kiedy skoczek narciarski czyni znak krzyża w zaufaniu i oddaniu się w ręce Najwyższego; kiedy mężczyzna uchyla czapkę, przechodząc przed kościołem. Oddają Bogu to, co należy do Niego, zostawiając sobie to, co należy do nich.
Mądrość wychwala sama siebie, chlubi się pośród swego ludu […] i ukazuje się dumnie. Nieraz może się nam wydawać, że mądrość unosi się pychą, ale tak naprawdę jest pełnią pokory. Dlaczego? – bo ukazuje wielkość Boga, który przed wiekami [ją] stworzył i która w świętym przybytku, w Jego obecności zaczęła pełnić świętą służbę. Prawdziwa bowiem pokora wywyższa Tego, który dał jej wszystko, i nie stawia siebie w centrum, ale – jak mówi św. Paweł – chlubi się w Panu (por. Kor 1, 31). Tak naprawdę, mamy się z czego chlubić. Czytamy w liturgii słowa w Liście do Efezjan: Bóg [bowiem], który napełnił nas wszelkim błogosławieństwem, […] wybrał nas przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nieskalani przed Jego obliczem – to jest prawdziwa mądrość. Prośmy więc, aby Ojciec chwały dał nam ducha mądrości […] i światłe oczy serca.
Módlmy się też o to, abyśmy uwierzyli Chrystusowi – Słowu, które jest Mądrością Boga, które było na początku u Boga, które było na świecie, a świat stał się przez Nie, i abyśmy nigdy nie należeli do tych, o których mówi Ewangelia: świat Go nie poznał. Przyszło do swojej własności, a swoi Go nie przyjęli.
ks. Grzegorz Klimkiewicz
Refleksje na dziś pochodzą z Biuletynu liturgicznego „Dzień Pański„.
Prenumeratę biuletynu można zamówić pod adresem: Prenumerata – Dzień Pański