Historia nabożeństwa różańcowego sięga XII wieku, gdy św. Dominik Guzman otrzymał od Matki Bożej wezwanie do szerzenia modlitwy różańcowej w celu walki z herezją. Od tego czasu stała się ona niezwykle popularną praktyką, będąc symbolem oddania Maryi. Interesujące są również hipotezy dotyczące pochodzenia nazwy „różaniec” (łac. rosarium). Tradycja zachodnia podaje legendę o cystersie, któremu Maryja objawiła, że zamiast wieńca kwiatów składanego u stóp Jej figury może składać „wieniec róż”.
Jednym z największych atutów nabożeństwa różańcowego jest jego prostota. Może być praktykowane przez każdego, bez względu na wiek, płeć czy stan życia. Jest to modlitwa dostępna dla wszystkich, gdyż nie wymaga specjalnego przygotowania czy umiejętności, a jednocześnie posiada ogromne duchowe bogactwo. Różaniec może być odmawiany we wspólnocie lub indywidualnie. Wspólnotowe odmawianie Różańca zacieśnia więzi między wierzącymi, wzmacniając siłę modlitwy wstawienniczej. Ponadto, nabożeństwo różańcowe jest potężnym narzędziem duchowego uzdrowienia i pocieszenia. W trudnych chwilach życia Maryja, która jest Matką Miłosierdzia, staje się źródłem wsparcia i otuchy dla tych, którzy się do Niej zwracają przez Różaniec. Codzienne oddawanie go uczy cierpliwości, skupienia i zaufania wobec Boga. Pomaga również kształtować życie według Ewangelii przez coraz głębsze odkrywanie znaczenia poszczególnych tajemnic wiary. Współcześnie, kiedy tempo życia staje się coraz szybsze, a troski i niepokoje nas przytłaczają, nabożeństwo różańcowe oferuje ukojenie i spokój. Jego praktykowanie daje sposobność do przeżycia czasu, w którym człowiek może oderwać się od codzienności i skoncentrować na najważniejszym – relacji z Bogiem i Maryją.
Różaniec jest modlitwą co najmniej dwupoziomową. Pierwszy poziom urzeczywistnia się przez stosowanie specjalnej techniki modlitewnej: rytmicznym powtarzaniu konkretnej formuły. Dzięki melodyce i rytmowi słów serce i umysł mogą oczyścić się z natłoku uczuć i myśli, a przez to skoncentrować na sprawach Bożych. Przywoływanie słów Modlitwy Pańskiej czy Pozdrowienia Anielskiego pozwala, by w sercu bardziej doświadczać bliskości Trójcy Świętej i Matki Bożej.
Metoda modlitwy różańcowej znajduje liczne interpretacje i omówienia, z których na szczególną uwagę zasługuje List o Różańcu (Rosarium Virginis Mariae) Jana Pawła II. Co prawda, jak uczy św. Augustyn, kiedy dzięki jakiejś metodzie kontaktujemy się z Bogiem, to w rzeczywistości nie możemy na tym poprzestać. Nie możemy zatrzymać się i skupić na określonej technice czy metodzie, gdyż one nie są zdolne objąć czy wyczerpać żywego Boga. On jest zawsze dalej, zawsze bardziej, zawsze inaczej, a nasze ludzkie możliwości są wobec Niego zawsze ograniczone. Jednakże w pouczeniach wielu mistrzów duchowych czytamy, że metody, o ile nie „ubóstwiają” same siebie, służą pomocą w tym, czego nazwać i określić nie sposób, czyli w osobowym spotkaniu z żywym Bogiem. Więź z Chrystusem, która jest celem życia duchowego, możemy osiągnąć za pomocą różnych metod, spośród których szczególnie wartościową jest Różaniec.
On jest jak perła w koronie chrześcijańskiej duchowości. Jego siła tkwi w prostocie, powszechności oraz bogactwie duchowym, jakie ze sobą niesie. Jest to modlitwa, która łączy pokolenia, zbliża ludzi do Boga i Maryi oraz daje pociechę i siłę w życiu codziennym.
