Zmartwychwstanie Chrystusa domaga się z naszej strony konkretnej decyzji. On nie pozostał w grobie, nie zagubił się w historii. Spotkał Go Piotr i inni apostołowie, Maria Magdalena, Szaweł z Tarsu i wielu innych. To wydarzenie przemieniło ich życie i ma moc przemienić nasze. Nie wystarczy teraz pobożnie się wzruszyć. Trzeba zapytać: „Co mamy zatem zrobić?”. Nie możemy żyć tak, jakby nic się nie stało. Jezus nie powinien zajmować wyznaczonego przez nas pobocznego miejsca – ma stać się centrum wszystkiego. A jeśli wciąż wątpimy, pamiętajmy: nasza wiara została okupiona nie
złotem, ale Krwią. Chrystus oddał wszystko, byśmy nie musieli się bać. Nawet śmierci. Więc jeśli uciekamy jak uczniowie z Emaus – zatrzymajmy się. Pozwólmy, by słowo rozpaliło nam serca. Przyjmijmy Chleb. I wróćmy. Świat znów potrzebuje świadków.
